Ίσως υπάρχει λύση και δεν είναι όλα τόσο απογοητευτικά!

Παρασκευή και 13 σήμερα και ενώ όλοι τα έχουν βάψει μαύρα, εμείς ζηλέψαμε τη δόξα του “ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ”! Η κακή είδηση της ημέρας είναι τα σύννεφα στις συζητήσεις ανάμεσα στο ΔΝΤ και την ΕΕ για το ζήτημα της ελληνικής κρίσης, αφού το πρώτο τηρεί σκληρή στάση και επιμένει στην άμεση περικοπή του ελληνικού χρέους, ενώ από την άλλη οι Ευρωπαίοι έχουν επίσης στυλώσει τα πόδια, αρνούμενοι να συζητήσουν τέτοιο ενδεχόμενο την τρέχουσα συγκυρία.

Σχολιάζει ο ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα; Αν το εξετάσει κανείς κάπως προσεκτικά, στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρίσκεται η πολιτική, όχι η οικονομική διαχείριση της κατάστασης. Και για να μπορέσει κανείς να επιλύσει ένα πρόβλημα, δεν αρκεί μόνο να κοιτάει τα νούμερα, αλλά να είναι έτοιμος να κατανοήσει τα προβλήματα αυτών από τους οποίους ζητά να του τα λύσουν.

Αυτό που κάνει η ελληνική πλευρά όμως, εκπροσωπούμενη από την κυβέρνηση της χώρας, είναι λιγάκι ακατανόητο. Από τη μία πλευρά εμφανίζεται να επιθυμεί την απομάκρυνση του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα, μάλλον για λόγους ιδεολογικούς και για να καταθέσει τα ευρωπαϊκά της διαπιστευτήρια προς τους εταίρους, παρότι το ΔΝΤ είναι ο μοναδικός διεθνής θεσμός που ταυτίζεται μαζί μας με τον στόχο «κουρέματος» του χρέους.

Από την άλλη, αρνείται να κατανοήσει τις πολιτικές επιπτώσεις όσων ζητά από τους Ευρωπαίους εταίρους, δηλαδή ποιο είναι το δικό τους πρόβλημα που τους οδηγείς σε αρνητική στάση, ενώ την ίδια στιγμή τους κατηγορεί ότι αυτοί είναι που δεν αντιλαμβάνονται τα ελληνικά προβλήματα.

Διότι η απομείωση του ελληνικού χρέους έχει αναχθεί από την κυβέρνηση στον απόλυτο στόχο, καθώς ευελπιστεί πως αυτό θα αποτελέσει το βασικό όπλο για την απόπειρα αντιστροφής της δυσμενέστατης κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η ίδια απέναντι στην ελληνική κοινωνία. Διότι το οικονομικό πρόβλημα δεν λύνεται. Θα επανέλθουμε σε αυτό.

Η άρνηση κατανόησης της άλλης πλευράς δεν είναι τωρινό πρόβλημα, έχει όμως τις ίδιες επιπτώσεις σε εσωτερικό και εξωτερικό. Όπως δεν πρόσφερε την παραμικρή στήριξη στον εθνικό σκοπό κινούμενη από αμιγώς μικροπολιτική και μικροκομματική σκοπιμότητα ως αντιπολίτευση, έτσι σήμερα δρέπει τους καρπούς της τακτικής της, αφού ουδείς είναι διατεθειμένος να της βάλει πλάτη στο εσωτερικό, τουλάχιστον όσο δεν αποσύρει το επιχείρημα ότι αυτή διαπραγματεύτηκε.

Δεν γίνεται να δεχθεί κανείς ότι χάλαγε τον κόσμο για τα μέτρα Χαρδούβελη που ήταν λιγότερα του ενός δισ. ευρώ και από την περίφημη διαπραγμάτευση έφερε σχεδόν δυο χρόνια αργότερα έναν δεκαπλάσιο λογαριασμό. Αν δεν κάνεις στοιχειώδη αυτοκριτική δεν πας πουθενά σε τέτοιες συνθήκες…

Αυτή όμως η ανάγκη αυτοκριτικής αφορά και το ζήτημα ουσίας. Το ίδιο το χρέος! Διότι αυτό μας το κόλλημα με τη διαγραφή μέρους του έχει οδηγήσει στο αδιέξοδο. Διότι αρνούμαστε να αντιληφθούμε, τυφλωμένοι από την πολιτική κυρίως ανάγκη, να αποδεχθούμε αυτό που αλλού είναι αυτονόητο: Το κύριο πρόβλημα της Ελλάδας ΔΕΝ είναι το χρέος και όποιος υποστηρίζει το αντίθετο απλώς ψεύδεται.

Έστω ότι μας διέγραφαν ένα μεγάλο μέρος του, θα είχε αλλάξει το δεδομένο ότι το μαγαζί δεν είναι σε λογαριασμό; Δεν θα εξακολουθούσαμε να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα εισπράττουμε; Δεν θα επιδιώκαμε τα επιπλέον να τα βρούμε από δανεισμό με τη δικαιολογία ότι κάποια στιγμή θα έρθει η ανάπτυξη; Δεν έρχεται όμως έτσι η ανάπτυξη διατηρώντας άθικτη την αιτία που μας οδήγησε σε αυτό το χάλι. Μη σας κοροϊδεύουν…

Και όσο αυτό θα εξακολουθεί να ισχύει, φθηνό δανεισμό δεν θα βρούμε, διότι με όλα αυτά τα χρόνια φορτωμένα στην πλάτη μας σε συνθήκες οικονομικής απελπισίας και πλήρη απροθυμία να αλλάξουμε το παρασιτικό μοντέλο της μεταπολίτευσης, για να μας δανείσει κάποιος θα συνεπαγόταν μεγάλο ρίσκο για τον ίδιο, το οποίο μεταφράζεται σε απαίτηση για υψηλότερο επιτόκιο…

Ακόμα κι αν μας διέγραφαν όλο το χρέος, τι είναι αυτό που κάνει την κυβέρνηση να πιστεύει ότι άπαντες θα στριμώχνοντας ποιος θα μας πρωτοδανείσει;. Τι δεν καταλαβαίνετε κύριοι και κυρίες; Για πόσο θα τρέφετε αυταπάτες και για πόσο θα ταΐζετε με ψεύτικες ελπίδες τους Έλληνες; Πόσο πιο γλαφυρά να μας τα περιγράψει ο Σάιμον Νίξον από τη Wall Street Journal, που μας λέει ξεκάθαρα, ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας δεν είναι το χρέος, αλλά η εφαρμογή μεταρρυθμίσεων;

«Το debate για την ελάφρυνση χρέους είναι δευτερεύον. Κανείς δεν πιστεύει ότι το χρέος της Ελλάδας είναι βιώσιμο. Κανείς δεν πιστεύει ότι η Αθήνα θα αποπληρώσει οποιοδήποτε χρέος για χρόνια. Κανείς δεν πιστεύει ότι η Ελλάδα θα αυτοχρηματοδοτείται στις αγορές για δεκαετίες» και ζητά σημειώνει και προσθέτει ότι «θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος να γεφυρωθεί η ανάγκη αυτή του Ταμείου με την επιθυμία της Γερμανίας να διασφαλίσει πως η Αθήνα δε θα επιστρέψει στις παλιές συνήθειες».

Αυτό που τελικά ζητά-προτείνει εμμέσως, είναι η χώρα μας να «συμφωνήσει να εγκαταλείψει το αποτυχημένο οικονομικό της μοντέλο», αλλιώς η Γερμανία θα πρέπει να σταματήσει να επιμένει υπέρ της συμμετοχής του ΔΝΤ στη διάσωση, κάτι που δεν πρόκειται να γίνει, όσο είναι τουλάχιστον στα πράγματα ο Σόιμπλε. Λέει κι άλλα πολλά, όλη η ουσία για τον Νίξον φαίνεται πως είναι η αλλαγή του οικονομικού μοντέλου.

Για ποιον λόγο να πει ότι δεν ξεκολλάμε από το Δημόσιο, καθότι διακομματικά αποτελούσε τη δεξαμενή των ψηφοφόρων; Εξαντλούν τα περιθώρια να το διασώσουν, παρότι η μάχη είναι χαμένη… από τα αποδυτήρια. Τέλος, δεν πρόκειται να σε δανείσει κανείς για να παριστάνεις τον φιλολαϊκό, σε βάρος αυτών που εργάζονται για να έχεις τα λεφτά να το κάνεις. Τον ιδιωτικό τομέα.

Και όσο τον επιβαρύνεις με τη σημερινή παράλογη φορολογία, τόσο θα σε αποφεύγει όπως ο διάβολος το λιβάνι, εταιρίες θα κλείνουν και θα χάνονται θέσεις εργασίας αντί να δημιουργούνται. Οπότε θα μειώνονται τα έσοδα και άντε πάλι από την αρχή. Τι δεν καταλαβαίνετε; Εάν όμως όλα τα ανωτέρω ισχύουν, γιατί ισχυριστήκαμε ότι δεν είναι τα πράγματα τόσο μαύρα; Υπάρχει τρόπος γεφύρωσης των θέσεων του ΔΝΤ με αυτές της ΕΕ (βλ. Γερμανών) και τι προϋποθέτει η εξεύρεσή του;

Ας ξεκινήσουμε από το τελευταίο! Προϋπόθεση είναι η ανάγνωση της… πραγματικής πραγματικότητας (παρά τον υποκειμενισμό του όρου «πραγματικότητα») και να αποδεχθούμε ότι για να βρούμε λύση θα πρέπει να βολεύει τους πάντες, αν δεν μπορούμε να επιβάλουμε αυτή που εξυπηρετεί τα συμφέροντά μας. Ας το δούμε λοιπόν.

Οι Γερμανοί δεν είπαν ποτέ ότι το χρέος είναι βιώσιμο. Αυτό που λένε είναι ότι ΤΩΡΑ δεν υπάρχει βία υιοθέτησης «κουρέματος», αφού οι μεγάλες δόσεις έρχονται μετά το 2020. Και δεν θα το κάνουν. Το ΔΝΤ και ο αμερικανικός παράγοντας εκνευρίζεται υπερβολικά όταν οι Γερμανοί στυλώνουν τα πόδια αρνούμενοι να συζητήσουν καν απομείωση του χρέους. Γιατί η Ελλάδα δεν επιδιώκει να φέρει δική της λύση στο πρόβλημα; Ας δούμε μια πρόταση:

Η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να εγκαταλείψει στις διεθνείς της σχέσεις σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία την απόπειρα να πετύχει κούρεμα για να έχει κάτι να πει στους ιθαγενείς. Μπορεί όμως να ζητήσει τη γερμανική δέσμευση ότι αυτό θα γίνει εάν η κατάσταση φθάσει στο απροχώρητο, μετά το 2020, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχουν προχωρήσει οι μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται στην ελληνική οικονομία.

Γι’ αυτό μπορεί να ζητήσει τη στήριξη και των κομμάτων της αντιπολίτευσης, με την προσθήκη της πραγματικής διαπραγμάτευσης, αφού προσφέροντας στους Γερμανούς απεμπλοκή από τη συνεχή πίεση να μας δώσουν κάτι που δεν μας λύνει το πρόβλημα, να ζητήσουμε εναλλακτικά την αποδοχή μιας δέσμευσης για διευθέτηση του προβλήματος εάν και όποτε αυτό προκύψει, με παράλληλη χαλάρωση της λιτότητας, που θα επιτρέψει τη μείωση των τραγικών φορολογικών συντελεστών που δεν επιτρέπουν σε σοβαρό επενδυτή να περάσει ούτε απ’ έξω, υπονομεύοντας τον κύριο στόχο. Την ανάπτυξη.

Επίσης, πρέπει να συμφωνηθεί ένα πακέτο παρεμβάσεων από κοινού, τέτοιων που θα οδηγήσουν σε «οικονομική υπεραξία». Ένα παράδειγμα: Πως είναι δυνατόν ο Αλέξης Τσίπρας να έχει δίπλα του τον Νίκο Παππά που έχει τελειώσει κορυφαίο σκοτσέζικο πανεπιστήμιο, να μην μπορεί να αντιληφθεί ότι αν καλοδεχθούμε ξένα πανεπιστήμια στη χώρα μας να ανοίξουν παραρτήματα, θα μπορούσε να συντελεστεί ένα θαύμα;

Ο καιρός και οι εν γένει συνθήκες θα μπορούσαν υπό προϋποθέσεις να οδηγήσουν σε μικρό σχετικά διάστημα σε συρροή φοιτητών και ακαδημαϊκών στη χώρα, με τα οφέλη να είναι τεράστια; Κι αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα τομέων που θα μπορούσαν να παράξουν τεράστιες υπεραξίες, εάν ξεπεράσουν ορισμένοι κολλήματα που είναι απαράδεκτο να έχουν στην ηλικία τους. Κι αυτός είναι ένας μόνο τομέας.

Για να μην απεραντολογούμε, το πρόβλημα είμαστε εμείς και μόνο εμείς. Οι υπόλοιποι καλά κάνουν και παίζουν τα πολιτικά παιχνίδια που θεωρούν ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους. Το ζητούμενο είναι πότε θα αντιληφθούμε εμείς τα δικά μας συμφέροντα και θα επιχειρήσουμε να τα προασπίσουμε, διεκδικώντας τη θέση που ανήκει στην πανέμορφη χώρα μας στον διεθνή καταμερισμό.

Διότι την αδικούμε όταν λέμε Ελλάδα και σκεπτόμαστε μόνο τουρισμό. Είναι πολλά περισσότερα. Οι δε κλιματολογικές συνθήκες, θα έπρεπε να κάνουν εταιρίες από διάφορους τομείς της οικονομίας να διαγκωνίζονται για το ποια θα έρθει πρώτη να εγκατασταθεί εδώ. Για να γίνει αυτό όμως, κάποιοι πρέπει να ξεχάσουν όσα θεωρούσαν ως εφικτά, αφού η πραγματικότητα καθημερινά τους διαψεύδει. Καλύτερα να πάρει λίγα από πολλούς, παρά να θεωρείς ότι θα παίρνεις στο διηνεκές πολλά από τους λίγους.

Ας πάψουν να θεωρούν τους άλλους κορόιδα, διότι δεν είναι. Εμείς έχουμε το πρόβλημα, εμείς θα προσαρμοστούμε. Τα υπόλοιπα είναι για τους κουτούς. Και οι κυβερνώντες, προσφάτως παραδέχθηκαν τις αυταπάτες τους. Ας πάνε ένα βήμα παρακάτω κι ας επιχειρήσουν να κεφαλαιοποιήσουν την ουσία της ορθής αλλά καθυστερημένης αυτής απολογίας.