ΕΥΠ: Μια ωραία ατμόσφαιρα… τώρα τα λύσατε όλα

Έχουμε ασχοληθεί με τη βρόμικη και 100% (γεω)πολιτικά «χρωματισμένη» υπόθεση, την οποία δημοσίευσε χθες ο ιστοχώρος της εφημερίδας «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» και αναδημοσιεύεται σε γειτονική κύρια ανάρτηση, την εξέλιξη της οποία με την παραπομπή της στο Συμβούλιο της Επικρατείας που θα αποφανθεί, έχουμε διατυπώσει κατά καιρούς πολλά ερωτήματα, ακόμα και για την «καταλληλότητα» ορισμένων που ορίσθηκαν να κάνουν τους κριτές.

Αποφεύγαμε συστηματικά να γράψουμε, όταν όμως το θέμα βλέπει το φως της δημοσιότητας από ένα τόσο μεγάλο μέσο, καταθέτουμε την άποψή μας. Το (γεω)πολιτικό μας αφήνει παγερά αδιάφορους, από τη στιγμή που λαμβάνει τη μορφή «εμφύλιας σύρραξης», αφού στοιχειώδεις κανόνες ηθικής, κατά την υποκειμενική μας γνώμη, επιτάσσουν οι όποιες διαφορές να μη λαμβάνουν προσωπικό και ρεβανσιστικό χαρακτήρα, ασχέτως με ποια πλευρά τάσσεται κανείς. Διότι πολλοί στην Ελλάδα σπεύδουν να βγάζουν αφελή συμπεράσματα.

Όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται να χυθεί άπλετο φως σε μια υπόθεση «ειδικού χειρισμού» που όμως «ξέφυγε» λόγω της ανευθυνότητας με την οποία χειριζόμαστε τα θέματα αυτά στη χώρα μας και να προστατεύσει την Ελλάδα – ακόμα και – από δυνητικό διασυρμό θα φρόντιζε να μην έχει φτάσει εδώ που έφτασε, διακινδυνεύοντας να πάει και παρακάτω. Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας όμως… «δε μασάμε» από τέτοια.

Το δικό μας ρεπορτάζ αναφέρει εδώ και μερικούς μήνες ότι η κατάληξη της υπόθεσης στα ευρωπαϊκά δικαστήρια θα πρέπει να θεωρείται ως πιθανό – αν όχι ορατή – εξέλιξη, όπου και η κρίση στηρίζεται σε «πιο αντικειμενικά» κριτήρια, διότι στη χώρα μας οι σκιές και τα υπονοούμενα για τη Δικαιοσύνη και τις διαδικασίες της δεν έχουν τελειωμό, ακόμα και από αυτούς που υποτίθεται έχουν «το πάνω χέρι», για αντικειμενικούς λόγους.

Έχουν ακουστεί απίθανα πράγματα στην ελληνική Δικαιοσύνη, σε ανοιχτές δίκες, παρουσία διαφόρων «ενδιαφερομένων» (ναι, τόσο γελοίοι είμαστε, αυτή είναι η κουλτούρα μας στα θέματα ασφαλείας, υπήρχαν – τυχαία και αυθόρμητα – παρατρεχάμενοι πρεσβειών, το έχουμε γράψει τόσες πολλές φορές και δεν ιδρώνει το αυτί κανενός), μια κατάσταση που δεν είναι τιμή για κανέναν και αποτελεί όνειδος για το πολιτικό σύστημα και τη χώρα.

Αυτές οι υποθέσεις αγαπητοί ΔΕΝ κλείνουν έτσι. Εμμένουμε σε αυτή τη θέση και σε όποιον αρέσει. Οι σοβαρές και κυρίαρχες χώρες δεν επιτρέπουν καν να κλιμακωθούν σε τέτοιο επίπεδο και το σύστημα να αποδεικνύεται διαχρονικά – έξι χρόνια τώρα – ανίκανο να πατήσει φρένο. Υποτίθεται, οι ευνομούμενες δημοκρατίες έχουν τη δυνατότητα να θέτουν όρια σε όλους, «πείθοντας» για το ποια είναι τα περιθώρια της δράσης ενός εκάστου από τη θέση που βρίσκεται.

Όποιος θεωρεί ότι με τους χειρισμούς που έγιναν στην υπόθεση αυτή προστάτευσε τη διεθνή εικόνα της χώρας κάνει μεγάλο λάθος. Οι εκτός Ελλάδος ενδιαφερόμενοι για την υπόθεση φαίνεται πως δεν είναι λίγοι. Κάνουμε λάθος; Και για να έχουμε καλό ερώτημα, πώς δικαιολογείται απόλυση όταν στα δικαστήρια σχεδόν όλες οι κατηγορίες έχουν καταρρεύσει;

Όταν μάλιστα θρυλείται ότι απορρίφθηκε υπηρεσιακά η πρόταση του εισηγητή της απόφασης του πειθαρχικού οργάνου της υπηρεσίας που έλεγε το αυτονόητο, αναστολή εκτέλεσης της απόφασης έως ότου τελεσιδικήσει η υπόθεση στη Δικαιοσύνη; Γιατί τόση πρεμούρα;

Κι αν κάποιον δεν τον θέλεις για τον οποιονδήποτε λόγο μέσα σε μια υπηρεσιακή δομή, η μέθοδος απαλλαγής από την παρουσία του/της δεν μπορεί να είναι η προσωπική εξόντωση… ανάμεσα σε παλιούς «συντρόφους», ανάμεσα σε άτομα με κοινές πορείες δεκαετιών. Σε κόμματα που κατέστρεψαν τη χώρα. Και μάλιστα με πρωτοφανή αγριότητα, με τη στέρηση ακόμα και σημαντικού μέρους των αποδοχών του αντιπάλου για μεγάλο χρονικό διάστημα στην εποχή που ζούμε.

Εδώ να επαναλάβουμε αυτό που αναφέρθηκε παραπάνω για τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Όποιος θέλει να καταλογίσει οτιδήποτε, από οποιαδήποτε πλευρά δεν δικαιούται να το κάνει με υπονοούμενα. Διότι αν και οι δημοσιογράφοι γράφανε όσα ακούγονταν «στην πιάτσα» δε θα έμενε τίποτα όρθιο.

Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι ζούμε σε μια εποχή όπου πολλά που δεν τολμούσαμε να πούμε τα προηγούμενα χρόνια για να μην εισπράξουμε αγωγές από όσους αποδείχθηκαν στη συνέχεια τεράστια πολιτικά λαμόγια, φαίνεται πως ήταν ακόμα χειρότερα και από τους ψιθύρους της εποχής.

Επιστρέφοντας, έπρεπε να φτάσει η υπόθεση αυτή στο Συμβούλιο της Επικρατείας; Διότι εκεί έχει φτάσει πλέον. Δεν υπήρχε τρόπος να τη μαζέψουν προτού απασχολήσει τη δημοσιότητα; Ως πότε θα γίνεται βούκινο ο πιο κρίσιμος για την εθνική ασφάλεια τομέας;

Έχει κανείς εδώ στην Ελλάδα μελετήσει το Ενωσιακό Δίκαιο μπας και συνειδητοποιήσει τι θα συμβεί εάν η υπόθεση αυτή φύγει εκτός Ελλάδας; Πόσο διαφορετικοί είναι κάποιοι κανόνες και πόσο κοροϊδευόμασταν μεταξύ μας που ενώ υποχρεούμασταν δεν το εφαρμόζαμε ως οφείλαμε ως κράτη-μέλη της ΕΕ; Για παράδειγμα, το πόσο εκτενής είναι ο ορισμός της έννοιας της «τρομοκρατίας» και σε πόσες περιπτώσεις εμπλέκεται; Θα σοκαριστούν.

Για τις μαζικές αγωγές αποζημιώσεων αδιαφορούμε, προφανώς. Όποιος έχει τα γένια έχει και τα χτένια. Εδώ που το φέρανε και η στρατηγική της εξόντωσης θα είχε το τίμημά της. Η χώρα όμως δεν φταίει σε τίποτα να ταλαιπωρείται επειδή δεν είμαστε ικανοί να χωρίσουμε δυο γαϊδάρων άχυρο.